Euzebiusz Smolarek 2002 i 2019.Euzebiusz Smolarek 2002 i 2019.
KronikiEuzebiusz Smolarek
Euzebiusz Smolarek
Autor: Adrian Woźniak
Data dodania: 10.04.2020
FOT. EAST NEWS/PZPNFOT. EAST NEWS/PZPN

Wszystko zaczęło się w Rotterdamie, choć na świat przyszedł w Łodzi. Syn słynnego ojca – Włodzimierza. Od najmłodszych lat zastanawiano się, czy dorówna kiedyś Smolarkowi seniorowi. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w dziecięcym zespole Eintrachtu Frankfurt pod okiem taty, a po przenosinach do Holandii w szkółce VV Spirit, aż zakotwiczył w Feyenoordzie. To z tego klubu wypłynął na szerokie wody. Na pewno nie splamił nazwiska, a nam – kibicom reprezentacji Polski – sprawił wiele radości i dostarczył wielu niezapomnianych chwil.

DEBIUT

W pierwszej drużynie Feyenoordu Euzebiusz Smolarek zadebiutował w wieku 19 lat – 2 listopada 2000 roku. Do kadry narodowej trafił rok i 3 miesiące później. Szansę dostał od Jerzego Engela. 13 lutego 2002 roku biało-czerwoni, przygotowujący się do mistrzostw świata, wygrali towarzyskie spotkanie z Irlandią Północną 4:1. W cypryjskim Limassol „Ebi” wszedł na boisko w drugiej połowie. W zespole narodowym grali wówczas m.in. Marek Koźmiński, Tomasz Iwan, Piotr Świerczewski czy Emmanuel Olisadebe. Na mundial Smolarek nie pojechał, a w kadrze pojawił się dopiero po ponad dwóch latach.

OSTATNI MECZ

W koszulce z orzełkiem na piersi Smolarek wystąpił 47 razy. Zdobył 20 bramek. Grał jako pomocnik lub napastnik. W pamięć kibiców zapadły szczególnie mecze z Portugalią i Belgią w eliminacjach Euro 2008 na Stadionie Śląskim w Chorzowie. To w nich Ebi strzelił po dwa gole, dające zwycięstwa Polakom. Reprezentację prowadził Leo Beenhakker.

Po raz ostatni wystąpił w kadrze 17 listopada 2010 roku za kadencji Franciszka Smudy. Na stadionie Lecha Poznań biało-czerwoni wygrali z Wybrzeżem Kości Słoniowej 3:1, ale udział Smolarka w zwycięstwie był niewielki. Na boisku pojawił się dopiero w ostatnich minutach. W reprezentacji grali m.in. Łukasz Fabiański, Jakub Błaszczykowski czy Robert Lewandowski.

PO KARIERZE

Karierę zakończył w 2014 roku. Bez klubu pozostawał od 1 lipca 2013 roku, kiedy to rozstał się z Jagiellonią Białystok (w Polsce grał wcześniej w Polonii Warszawa). Przez kilka miesięcy próbował sił jako trener grup młodzieżowych w Feyenoordzie. Potem słuch o nim zaginął. Przypomniał o sobie dopiero 4 kwietnia 2019 roku. Tego dnia wybrano go prezesem Polskiego Związku Piłkarzy. „To dla mnie druga kariera. Przed nami mnóstwo pracy” – mówił na łamach Łączy Nas Piłka.

SUKCESY

► Awans na mistrzostwa świata w Niemczech (2006)
► Awans na mistrzostwa Europy (2008)
► Puchar UEFA z Feyenoordem Rotterdam (2002)
► Piłkarz Roku w plebiscycie tygodnika „Piłka Nożna” (2005, 2006, 2007)
► „Wiktor” w kategorii Najpopularniejszy Sportowiec (2007)