Popularny „Biba” (dorobił się tego pseudonimu wiele lat później) przyszedł na świat 20 listopada 1940 r. w miejscowości Wirek, dziś dzielnicy Rudy Śląskiej. Pierwsze futbolowe kroki stawiał w tamtejszym Wawelu. Spędził w nim 4 lata. W 1954 r. obiecujący gracz przeniósł się do znanej wówczas kuźni talentów – Zrywu Chorzów, pierwszej szkółki piłkarskiej w Polsce. Tam trafił pod strzechy jej założyciela i opiekuna – profesora Józefa Murgota. Ten uczestnik kampanii wrześniowej słynął z wyszukiwania młodych adeptów futbolu, którzy potem błyszczeli na rodzimych boiskach.

Młodzików Zrywu bacznie obserwowały w szczególności śląskie kluby. I tak utalentowany Wilczek wpadł w oko Górnikowi Zabrze. Miał on już za sobą grę w młodzieżowej reprezentacji Polski. Budujący przyszłą potęgę zabrzanie sprowadzili go do siebie latem 1959 roku. W nowym zespole spotkał się później z dwoma kolegami z chorzowskiej szkółki – Janem Banasiem i Zygfrydem Szołtysikiem.

Nim sam został legendą Górnika, występował u boku innej – Ernesta Pohla. Gdy debiutował przy nim w klubie z Roosevelta, miał 18 lat i 9 miesięcy. Premierowy występ w ekipie popularnych Trójkolorowych zaliczył 22 sierpnia 1959 r., w 14. kolejce I ligi (system wiosna-jesień). I był to dla młodzieńca debiut-marzenie. Górnicy pokonali Polonię Bydgoszcz 6:2, a Wilczek zdobył dwie bramki dla zabrzan. Pozostałe cztery były dziełem doświadczonego Pohla. 18-latek zrobił na tyle dobre wrażenie na trenerze Jánosu Steinerze, że od tego meczu wskoczył do wyjściowego składu i partnerował w ataku „Bombardierowi z Zabrza”. Rok 1959 Górnik zakończył drugim w historii tytułem mistrza Polski, a pierwszym młodego Erwina.

Po 4 latach gry w ataku w piłkarskim życiu Wilczka zaszła kolosalna zmiana. Gdy szkoleniowcem zabrzan został Ewald Cebula, przesunął on filigranowego napastnika do drugiej linii. Okazało się, że miał on trenerskiego nosa. W roli rozgrywającego „Biba” spisywał się znakomicie. Jego partnerem w pomocy był niegdysiejszy kolega ze Zrywu – Szołtysik. Obaj panowie stworzyli rewelacyjny duet, którego mógł Górnikowi pozazdrościć niejeden klub w Polsce. Panowie świetnie się uzupełniali – szybko myśleli, potrafili przewidzieć boiskowe wydarzenia, mieli dryg do kreowania gry kombinacyjnej, umieli też narzucić jej tempo. Co warte podkreślenia, po zmianie pozycji Wilczek nie zatracił nic ze swojej skuteczności, sukcesywnie poprawiając bramkową zdobycz w kolejnych sezonach.

W historii pucharowych startów Górnika, z udziałem pana Erwina, były takie, o których warto tutaj wspomnieć. Pierwszym z nich były mecze z Tottenhamem w Pucharze Europy w 1961 roku. Starcie numer 1 rozegrano 13 września na Stadionie Śląskim. Mistrzowie Polski sprawili nie lada sensację wygrywając z angielskim czempionem 4:2. Jedną z bramek zdobył Wilczek.

Do miana pamiętnych pucharowych bojów należy z pewnością zaliczyć półfinałowy trójmecz z AS Roma i finał z Manchesterem City w Pucharze Zdobywców Pucharów w sezonie 1969/70. Kluczową rolę Wilczek odegrał zwłaszcza w drugim spotkaniu z Włochami, na Stadionie Śląskim. Po remisie w Rzymie (1:1) Górnik przegrywał w rewanżu 0:1. Aż nadeszła 90. minuta, w której pomocna okazała się... niezbyt sportowa sylwetka „Biby”.

Spotkanie w Chorzowie zakończyło się wynikiem 2:2 (po dogrywce). Jako że nie praktykowano jeszcze wtedy serii rzutów karnych, konieczne było rozegranie trzeciego meczu na neutralnym gruncie. Doszło do niego w Strasburgu. Ale i tam padł remis (1:1). Sędziemu nie pozostało więc nic innego jak... rzucić monetą. Część piłkarzy Górnika zeszła już do szatni. Na boisku pozostał natomiast Wilczek, który chwilę później przybiegł z radosną nowiną do kolegów – to zabrzan czekał bój z The Citizens.

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów odbył się w Wiedniu. Niestety, 29 kwietnia 1970 r. lepszy okazał się Manchester City. Górnicy przegrali 1:2, a „Biba” przebywał na boisku do 75. minuty, ale gola nie strzelił. Ta sztuka udała mu się natomiast w swego rodzaju „rewanżu” na Obywatelach niemal rok później, bo obie drużyny wpadły na siebie w ćwierćfinale PZP.

Starcie numer 1 rozegrano na Stadionie Śląskim 10 marca 1971 r. Zabrzanie zwyciężyli 2:0, a Wilczek ustalił wynik spotkania. Dwa tygodnie później było odwrotnie – Anglicy wygrali 2:0, a w dogrywce bramki nie padły. Padł natomiast pan Erwin, który po bezpardonowym ataku jednego z rywali, zakończył udział w rewanżu po zaledwie siedmiu minutach. Z uwagi na remisowy wynik dwumeczu, doszło do trzeciej konfrontacji na neutralnym gruncie, zakończonej triumfem City (3:1).

Dziś można zachodzić w głowę, jak to możliwe, że tak uzdolniony piłkarz zagrał w reprezentacji Polski zaledwie 16 razy. To pytanie pozostanie już raczej bez odpowiedzi. W koszulce z orzełkiem Wilczek zadebiutował 21 maja 1961 roku na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie – w towarzyskim spotkaniu z ZSRR (1:0). Od tego momentu w kadrze kapitana związkowego, Czesława Kruga, grywał w miarę regularnie. W 1962 r. zdobył jedyne dwie bramki w drużynie narodowej – w dwóch sparingach z Marokiem (1:3, 1:1).

Gdy w tym samym roku, 28 listopada, „Biba” wystąpił w wyjazdowym meczu z Irlandią Północną (0:2) w eliminacjach mistrzostw Europy 1964, nie przypuszczał raczej, że zniknie z kadry na prawie 6 lat. Sam zainteresowany nie potrafił wyjaśnić, dlaczego tak się stało. „Widocznie inni byli lepsi” – mówił będąc już na piłkarskiej emeryturze.

Do drużyny narodowej powrócił za czasów Ryszarda Koncewicza, już jako gracz doświadczony – w czerwcu 1968 r. Nieco ponad 12 miesięcy później przywdział reprezentacyjny trykot po raz ostatni. 15 czerwca 1969 r. zagrał 77 minut w wyjazdowym starciu z Bułgarią (1:4) w kwalifikacjach do mundialu 1970.

W Górniku Wilczek spędził najlepsze lata kariery. Wywalczył z tym klubem 9 tytułów mistrza Polski, 6 krajowych pucharów i zagrał w finale PZP. Łącznie wystąpił w 394 spotkaniach, w których strzelił 126 goli. Gdy po 13 latach opuszczał Zabrze, obrał kierunek na Francję. Zakotwiczył w drugoligowym US Valenciennes. Do przenosin namówił go Czesław Malec – były koszykarz krakowskiej Wisły. Mimo 33 wiosen na karku „Biba” wciąż błyszczał. Z 26 bramkami został nawet królem strzelców, a 14 goli w kolejnym sezonie zaowocowało awansem jego drużyny do Ligue 1. Dopiero wtedy zakończył karierę.

Po 2 latach wrócił do Polski, gdzie przez jakiś czas trenował młodzież w Górniku Zabrze. W 1979 r. ponownie wyjechał do Francji. Najpierw pracował z rezerwami  US Valenciennes, by następnie poprowadzić pierwszy zespół tego klubu.

W karierze trenerskiej Wilczka znalazł się również afrykański rozdział. W latach 80. Polak trafił do Gabonu. Był szkoleniowcem reprezentacji tego kraju oraz drużyny AS Sogara, z którą w 1986 roku dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów na Czarnym Lądzie.

Emeryturę spędził już we Francji, w Valenciennes. Stała się ona dla niego drugim domem. Gdy zdrowie jeszcze dopisywało, korzystał z życia. Chętnie grywał w tenisa i golfa, a nawet... obstawiał mecze u bukmachera.

Do pewnego momentu cieszył się dobrym zdrowiem. Niestety, ostatnie lata jego żywota stały pod znakiem walki z chorobą Alzheimera. Walki, którą niestety przegrał 30 listopada 2021 r. Dziesięć dni wcześniej skończył 81 lat. Ikona Górnika Zabrze została pochowana w Aulnoy-lez-Valenciennes.