Grzegorz Mielcarski

DEBIUT

„Mielcar” na świat przyszedł 19 marca 1971 r. w Chełmnie, mieście w województwie kujawsko-pomorskim. Pierwsze kroki stawiał w tamtejszym Orle, skąd w 1987 r. przeniósł się do bydgoskiej Polonii, której barwy reprezentowała w młodości jego mama Janina (była lekkoatletką). To ona zaszczepiła w synu miłość do sportu. Początkowo Grzegorz uprawiał boks w FAM Chełmno oraz kajakarstwo w Nadwiślaninie Chełmno. Ostatecznie postawił na futbol.

W Polonii Bydgoszcz, drużynie z ówczesnej III ligi, Mielcarski został wypatrzony przez przedstawicieli Olimpii Poznań. Tam jego kariera nabrała rozpędu. Jego dobre występy nie umknęły selekcjonerowi reprezentacji Polski, Andrzejowi Strejlauowi oraz trenerowi kadry olimpijskiej, Januszowi Wójcikowi. „Wójt” powoływał „Mielcara” regularnie na mecze kwalifikacji do igrzysk w Barcelonie.

W seniorskiej drużynie narodowej napastnik Olimpii zadebiutował 21 sierpnia 1991 roku w Gdyni, na stadionie miejscowego Bałtyku. Polska grała towarzysko ze Szwecją (2:0), zwyciężając po golach dwóch innych debiutantów – Wojciecha Kowalczyka i Mirosława Trzeciaka. Mielcarski grał do 58. minuty. W ekipie biało-czerwonych wystąpili m.in. Jarosław Bako, Jacek Grembocki, Janusz Nawrocki czy Roman Kosecki.

OSTATNI MECZ

Największy sukces „Mielcar” odniósł jako gracz kadry olimpijskiej. W 1992 roku drużyna trenera Wójcika wywalczyła srebro na igrzyskach w Barcelonie, przegrywając w finale z gospodarzem imprezy – Hiszpanią (2:3). Ale Mielcarski zagrał tylko w jednym spotkaniu – z Włochami (3:0) w fazie grupowej, w którym strzelił gola (wszedł na boisko w 78. minucie).

PO KARIERZE

Piłkarska kariera Mielcarskiego obfitowała w sukcesy klubowe – głównie w Portugalii, w której zyskał uznanie i szacunek kibiców, przede wszystkim FC Porto. Wyjazd na Półwysep Iberyjski nie był jego pierwszym zagranicznym wypadem. W 1993 roku krótko występował w Servette Genewa. Przygoda w szwajcarskim klubie potrwała zaledwie pół roku.

Po powrocie do Polski „Mielcar” trafił do Górnika Zabrze (zajął z nim trzecie miejsce w lidze), następnie do Olimpii Poznań (ponownie), a później do Widzewa. I to z łódzkiego klubu przeniósł się do Porto, w którym spędził cztery bardzo udane lata.

W trakcie rundy wiosennej w 1995 roku odezwał się Józef Młynarczyk i oznajmił, że na derby Łodzi przyjedzie obserwować mnie ktoś z Porto. Tym "kimś" okazał się trener sir Bobby Robson. A ja byłem wtedy w bardzo przeciętnej dyspozycji. Nie czułem się dobrze fizycznie, ani psychicznie. „Nie kombinuj, bo i tak niczego nie wymyślisz, nie ma szans” – pomyślałem i z występem w derbach nie wiązałem żadnych nadziei, dlatego z ŁKS zagrałem bez żadnej presji. Sceptycznie podchodziłem do wszystkiego, byłem pewny, że do transferu nie dojdzie. Wygraliśmy 1:0 po moim golu. Potem porozmawiałem z Robsonem – tłumaczyła Marzena Młynarczyk, córka Józka. Angielski trener zrobił mi egzamin, pytał, z czego jestem zadowolony, a w których sytuacjach mogłem zachować się lepiej. „Widzimy się następnym razem” – rzucił i pojechał. Ten następny raz miał miejsce dwa miesiące później. Przez ten czas w pięciu meczach zdobyłem jedną bramkę. Tym razem Robson przyjechał na mecz z Hutnikiem Kraków. Na stadionie Widzewa wygraliśmy 4:0 po moich trzech golach. Trzy dni później kończyliśmy sezon spotkaniem na obiekcie Legii – przy Łazienkowskiej zaprezentowałem już swoją „normalną” dyspozycję, zagraliśmy słabo i przegraliśmy 0:2. Ale to nie miało znaczenia, bo Porto było zdecydowane na transfer.

Grzegorz Mielcarski o transferze do FC Porto

sport.tvp.pl z 11 listopada 2024 r.

DEBIUT

OSTATNI MECZ

PO KARIERZE

SUKCESY