Jego historia zaczyna się w Krakowie. Pod Wawelem przyszedł na świat, dorastał i postanowił związać się z futbolem. Wówczas jeszcze pewnie nie wiedział, że będzie to przygoda na całe życie, która przyniesie mu wiele wyzwań i wyrzeczeń, ale też satysfakcji z kolejnych osiągnięć. Zaczynał w Cracovii jako nastolatek, by już kilka lat później dołączyć do pierwszego zespołu. Z Pasami występował na niższych poziomach rozgrywkowych, ponieważ w tym czasie klubowi z ulicy Kałuży daleko było do dawnej świetności.

Podwórkowa szkoła życia wyrobiła w marzącym o wielkiej karierze chłopaku charakter, który okazał się niezbędny w kolejnych latach. Z Cracovią wywalczył mistrzostwo Polski juniorów, ale z czasem doszedł do wniosku, że do robienia dalszych postępów, konieczna będzie zmiana otoczenia. W trakcie sezonu 1991/92 zdecydował się na przeprowadzkę do Wielkopolski, ale nie do Poznania, a do maleńkich Pniew, gdzie sympatycy, a przede wszystkim właściciel miejscowego Sokoła marzyli o zbudowaniu wielkiego klubu. Drużyna z roku na rok pięła się w krajowej hierarchii, żeby w sezonie 1993/94 zameldować się w ekstraklasie. Spory udział w tym sukcesie miał również Rząsa, który co ciekawe występował wówczas na pozycji… napastnika i często trafiał do siatki.

GLOBTROTER

Wysoka dyspozycja młodego piłkarza nie mogła ujść uwadze ekspertów. Szansę debiutu w reprezentacji Polski, w towarzyskim meczu z Arabią Saudyjską (2:1) w grudniu 1994 roku, dał mu selekcjoner Henryk Apostel. Co ciekawe Rząsa od razu zdobył premierową bramkę w koszulce z orłem na piersi, ale jak pokazała przyszłość – jedyną. Na kolejne powołanie przyszło mu również czekać bardzo długo, bo w kadrze znów zameldował się dopiero… 5 lat później. W tym czasie był już jednak na zupełnie innym etapie kariery. Od 1995 roku zdobywał doświadczenie na zachodzie Europy. Pierwszym kierunkiem był Zurych, gdzie przez dwa lata w drużynie Grasshopper wywalczył dwa mistrzostwa. Później w Szwajcarii występował również w FC Lugano i Young Boys Berno, żeby w 1997 roku trafić do Holandii. Z krajem tulipanów związany jest najdłuższy i najbardziej owocny okres w karierze Polaka. Zaczynał w De Graafschap, z którego po dwóch latach wykupił go Feyenoord. W klubie z Rotterdamu do swojego dorobku dopisał Superpuchar, ale przede wszystkim Puchar UEFA.

Wywalczenie jednego z najważniejszych europejskich trofeów było bez wątpienia największym sukcesem w karierze polskiego obrońcy. Z Rotterdamem Rząsa pożegnał się w 2003 roku, kiedy zdecydował się na przeprowadzkę do Serbii. I choć w belgradzkim Partizanie spędził tylko sezon, zaowocował on wicemistrzostwem kraju. Co ciekawe w tym czasie szybko zapracował również na sympatię miejscowych fanów, stając się jednym z ulubieńców trybun. Po kilkunastu miesiącach spędzonych na Bałkanach postanowił jednak wrócić na zachód Europy: najpierw do Holandii, gdzie związał się kolejno z Heerenveen i ADO Den Haag, a później do Austrii, gdzie w 2008 roku zakończył karierę jako piłkarz SV Ried.

W KADRZE I SZTABIE

Dokładnie 2235 dni Tomasz Rząsa czekał na swój drugi występ w reprezentacji Polski. Szansę dał mu dopiero Jerzy Engel, który w towarzyskim meczu z Francją w Saint-Denis, wpuścił go na boisko w samej końcówce. Tego „ponownego” debiutu obrońca nie mógł jednak zaliczyć do udanych, bo kilka minut później Zinédine Zidane dał skromną wygraną gospodarzom. Mimo, że w kolejnych miesiącach zawodnik Feyenoordu nie był kluczową postacią kadry, będąc głównie zmiennikiem w meczach towarzyskich (jedynym meczem w eliminacjach mistrzostw świata 2002 był bezbramkowy remis z Walią), selekcjoner zdecydował się zabrać go na turniej do Korei Południowej i Japonii. W Azji Rząsa zaliczył 20 minut w zakończonym klęską 0:4 starciu z Portugalią.

Miejsce w reprezentacji widział dla Rząsy również Paweł Janas, ale on mimo, że stawiał na obrońcę w meczach eliminacyjnych, ostatecznie nie zabrał go na mistrzostwa świata do Niemiec (2006). Był to jeden z najtrudniejszych momentów w karierze zawodnika, który jak się później okazało, nigdy więcej nie założył już koszulki z orłem na piersi. Jego ostatnim występem w biało-czerwonych barwach był więc ten z 14 maja 2006 roku w towarzyskim meczu z Wyspami Owczymi (4:0). Reprezentacyjny bilans zamknął się na 36 występach i 1 bramce.

Przygoda z kadrą Tomasza Rząsy zakończyła się więc w nie najlepszej atmosferze. Co nie znaczy, że rozstał się z nią na zawsze. W latach 2011–13 pełnił funkcję dyrektora reprezentacji ds. kontaktów z mediami. W tym czasie współpracował z selekcjonerami Franciszkiem Smudą i Waldemarem Fornalikiem.

ZAWÓD DYREKTOR

Praca w reprezentacji Polski tylko utwierdziła Rząsę w przekonaniu, żeby dalej pozostać blisko futbolu. Już przed związaniem się z krajową federacją, pełnił funkcję doradcy prezesa Cracovii Janusza Filipiaka, a także dyrektora sportowego „Pasów”. Po rozstaniu z kadrą nie wrócił jednak do rodzinnego Krakowa, a swoje życie związał z Poznaniem. Najpierw jako asystent Macieja Skorży (wspólnie poprowadzili Lecha do mistrzostwa Polski w sezonie 2014/15), a od 2018 roku jako dyrektor sportowy. Jego praca najskutecznie zaowocowała po raz pierwszy w 2022 roku, który z założenia miał być i był dla Kolejorza wyjątkowy, nie tylko z powodu 100-lecia istnienia klubu.

Bojowe nastroje w Poznaniu doprowadziły ostatecznie Lecha do wywalczenia upragnionego tytułu. I choć w sezonie 2022/23 mistrzowie Polski szybko pożegnali się z marzeniami o fazie grupowej Champions League, to w Lidze Konferencji Europy spisali się świetnie, dochodząc aż do ćwierćfinału. Kolejorz został pierwszą drużyną znad Wisły, która po 32 latach, wiosną awansowała do kolejnej rundy pucharowej rywalizacji. W sezonie 2024/25 Lech ponownie sięgnął po tytuł najlepszej drużyny w Polsce. Co prawda znów bramy Ligi Mistrzów pozostały dla poznaniaków zamknięte, ale zespół prowadzony przez Nielsa Frederiksena wiosną wciąż jest w grze w Lidze Konferencji, w której w 1/8 finału czeka ich dwumecz z ukraińskim Szachtarem Donieck. Wyniki ostatnich kilkunastu miesięcy, to rzecz jasna także zasługa 36-krotnego reprezentanta Polski.