Czternaście tytułów mistrza, sześć zdobytych pucharów, czwarte miejsce w tabeli wszech czasów ekstraklasy. To osiągnięcia piłkarzy ze stadionu przy Roosevelta na krajowym podwórku. Na arenie międzynarodowej ich dorobek jest dużo skromniejszy, ale Górnik pozostaje jedynym polskim klubem, który dotarł do finału w rozgrywkach pod egidą UEFA. Jest co wspominać… Wspaniałe mecze z Manchesterem City, rzut monetą po trzech nierozstrzygniętych potyczkach z Romą, heroiczne boje z Realem… Oto dziesięć najbardziej pamiętnych występów zabrzan w europejskich pucharach.

Jako piłkarz miał okazję mierzyć się z czołowymi europejskimi klubami – Realem Madryt czy Juventusem Turyn. Wychował się w Lechii Gdańsk, ale to nie z nią, lecz Górnikiem Zabrze zdobywał mistrzostwo Polski. Jako trener pracował zaś z młodym i obiecującym napastnikiem – Robertem Lewandowskim. W cyklu „Z biegiem lat, z biegiem dni” przypomnimy sylwetkę Jacka Grembockiego – siedmiokrotnego reprezentanta naszego kraju.

Choć stadion Widzewa w Łodzi to nie Estadio Azteca w Meksyku, eliminacje mistrzostw świata to nie ćwierćfinał mundialu, San Marino to nie Anglia, a Jan Furtok to nie Diego Maradona, jest coś co połączyło urodzonego w Katowicach napastnika z jednym z najlepszych zawodników w dziejach futbolu. Niewielu jest bowiem piłkarzy, którzy poza talentem i umiejętnościami bramkarza rywali pokonali… ręką. Ręka Maradony przyczyniła się do mistrzostwa świata Argentyny w 1986 roku. Ręka Polaka dała skromne eliminacyjne zwycięstwo, w niespodziewanie trudnym starciu z europejskim Kopciuszkiem. I choć sam wielokrotnie podkreślał, że ciągłe wspominanie gola z San Marino z czasem stało się męczące, tamten mecz pozostał już z nim do końca. 9 marca 1962 roku urodził się 36-krotny reprezentant Polski, uczestnik mundialu 1986 i legenda GKS-u Katowice. 

Nikt tak jak on nie potrafił zatańczyć walca w narożniku boiska ani pognać z piłką na bramkę mijając rywali jak slalomowe tyczki. Mówiono o nim „waleczne serce”, bo do każdego meczu podchodził jak do bitwy na śmierć i życie. Z wykształcenia cukiernik, z przymusu stajenny, z zamiłowania kawalarz. 7 marca 2012 roku zmarł Włodzimierz Smolarek – człowiek, bez którego w dziewiątej dekadzie XX wieku nie byłoby sukcesów reprezentacji Polski i łódzkiego Widzewa.

Fanom ŁKS-u tego pana przedstawiać nie trzeba. To piłkarz, który choć był nominalnym obrońcą, potrafił też strzelać sporo goli. Eksplozja talentu Tomasza Kłosa nastąpiła w sezonie 1997/98. Tylko w rundzie jesiennej osiem razy posłał piłkę do bramki przeciwników (prowadził nawet w klasyfikacji strzelców!). Tygodnik „Piłka Nożna” uznał go wówczas za „Odkrycie Roku”. Dobra dyspozycja ełkaesiaka nie uszła uwadze selekcjonera reprezentacji Polski Janusza Wójcika, który powołał go na zimowe zgrupowanie w Ameryce Południowej.

To już jeden z ostatnich trenerów, który tak „poloneza wodził”. 6 marca Bogusław Kaczmarek świętuje 76. urodziny. Popularny „Bobo” jest postacią charyzmatyczną i nietuzinkową. Po prostu osobowością. To nie tylko uznany szkoleniowiec, który z powodzeniem prowadził kluby ekstraklasy (m. in. Lechię Gdańsk, Sokoła Tychy, GKS Bełchatów, GKS Katowice, Wisłę Płock, Groclin Dyskobolię Grodzisk Wielkopolski, czy Polonię Warszawa) oraz był asystentem selekcjonera reprezentacji Polski Leo Beenhakkera (w latach 2006-08) i przyczynił się do pierwszego w historii awansu do mistrzostw Europy. To również błyskotliwy rozmówca, znakomity gawędziarz, mistrz powiedzonek i bon motów. Z okazji urodzin Pana Trenera przypominany kilkanaście z nich. Proszę zapiąć pasy, bo można odlecieć. Ze śmiechu.