Niektórzy twierdzą, że nieważne jak się zaczyna, ważne jak się kończy… Niestety w przypadku sportu taka teoria często nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Szczególnie w rywalizacji odbywającej się w systemie ligowym czy w grupowym, gdzie każdy występ ma jednakowe znaczenie i jest dokładnie tak samo punktowany. Dlatego po niezbyt udanych meczach rozegranych na przełomie września i października już wiemy, że reprezentacji Polski nie uda się zrealizować wszystkich celów postawionych przed startem zmagań w Dywizji B Ligi Narodów 2026/27. Czekając na spotkania z Rumunią i Szwecją krótko przypominamy, co wydarzyło się w czterech poprzednich występach podopiecznych Jana Urbana.
POLSKA – BOŚNIA I HERCEGOWINA 0:0 (25.09.2026)
Przed meczem: Zostawić za sobą niepowodzenie w eliminacjach mundialu i brak wyjazdu na turniej za Oceanem, żeby rozpocząć nowy rozdział w historii reprezentacji Polski. Choć awans do mistrzostw świata był realny, a o porażce ze Szwecją 2:3 w finale baraży zadecydowały detale i gol stracony w samej końcówce, teraz nie miało to najmniejszego znaczenia. Po spadku do Dywizji B Ligi Narodów trzeba było przede wszystkim myśleć o powrocie do elity tych rozgrywek, a jednocześnie walczyć o jak najlepsze rozstawienie przed losowaniem eliminacji mistrzostw Europy 2028. Mecz z Bośnią i Hercegowiną na PGE Narodowym w Warszawie na początek, stwarzał sprzyjające okoliczności do pozytywnego „nowego otwarcia” biało-czerwonych.
Przebieg spotkania: Choć w przeciwieństwie do reprezentacji Polski, ekipy z Bałkanów nie zabrakło na mundialu, gdzie przygoda Bośniaków z turniejem zakończyła się w 1/16 finału (po porażce z Amerykanami 0:2), nad Wisłą panowało przekonanie, że na własnym stadionie, to jednak my jesteśmy faworytami do zgarnięcia kompletu punktów. Boisko zweryfikowało jednak optymistyczne oczekiwania kibiców, a szczególnie przed przerwą, nasi piłkarze swoją postawą wyraźnie rozczarowali. Po zmianie stron obraz gry wyglądał już lepiej, ale nie przełożyło się to klarowne sytuacje bramkowe, a co za tym idzie – trafienia. To, co mogło cieszyć, to zachowanie czystego konta, ale jak przyznał sam selekcjoner Jan Urban, wolałby stracić bramkę, ale ostatecznie zgarnąć komplet punktów.
Pozytywy: Choć po inauguracji zmagań w grupie B4 panowało powszechne poczucie rozczarowania i niedosytu, nie sposób było nie dostrzec pozytywów płynących ze spotkania w stolicy. Z całą pewnością za taki należało uznać debiut w biało-czerwonych barwach Wiktora Nowaka. Pomocnik Slavii Praga w przerwie zastąpił na murawie Bartosza Slisza i wniósł do gry gospodarzy wiele ożywienia. Warta uwagi była też droga, jaką 22-latek przebył w ciągu zaledwie kilkunastu miesięcy: z występującego na zapleczu ekstraklasy Znicza Pruszków, przez Wisłę Płock, do rywalizującej w Lidze Mistrzów ekipy z czeskiej stolicy. To wszystko zaowocowało powołaniem i debiutem w drużynie narodowej.
SZWECJA – POLSKA 3:1 (28.09.2026)
Przed meczem: Po stracie punktów na inaugurację na własnym stadionie, reprezentacja Polski przed drugą kolejką znalazła się nieco pod ścianą, a los skojarzył ją akurat na wyjeździe z teoretycznie z najsilniejszym rywalem w grupie. I nie chodzi tylko o nie tak dawną porażkę w Szwecji w walce o MŚ 2026. Ekipa Trzech Koron nie dość, że miała w składzie wielu piłkarzy światowego formatu, na czele z finalistą poprzedniej edycji Ligi Mistrzów – Viktorem Gyökeresem z Arsenalu, to jeszcze z biało-czerwonymi na własnym stadionie, historycznie radziła sobie fenomenalnie. Dość powiedzieć, że reprezentacja Polski w tym skandynawskim kraju ostatni raz zwyciężyła przed… 96 laty!
Przebieg spotkania: O ile niemal dokładnie pół roku wcześniej brak powodzenia na stadionie w Solnie można było próbować tłumaczyć brakiem szczęścia, jednocześnie chwaląc postawę naszych piłkarzy w wielu fragmentach gry, to tym razem należało przyznać, że gospodarze w pełni zasłużyli na komplet punktów. Choć jeszcze do przerwy, po trafieniu Sebastiana Szymańskiego, utrzymywał się korzystny dla nas remis 1:1, po zmianie stron błędy biało-czerwonych, połączone z jakością i wysoką dyspozycją szwedzkich piłkarzy, nie pozostawiły żadnych wątpliwości. „Nasza postawa w drugiej części spotkania była wręcz rewelacyjna” – zachwycał się po końcowym gwizdku selekcjoner ekipy Trzech Koron – Graham Potter.
Pozytywy: Tak jak kilka dni wcześniej w Warszawie reprezentacja Polski lepiej zaprezentowała się po zmianie stron, tak tym razem przejawy dobrej gry można było zaobserwować już przed przerwą. Dobra zmiana w spotkaniu z Bośnią i Hercegowiną zaowocowała miejscem w wyjściowej jedenastce dla Wiktora Nowaka, który mimo porażki, znów zebrał wiele pochlebnych recenzji. Mimo symbolicznego występu na PGE Narodowym, tym razem miejsce w pierwszym składzie znalazło się również dla Mateusza Żukowskiego. Napastnik niemieckiego Magdeburga zajął pozycję na „dziewiątce” zastępując kapitana Roberta Lewandowskiego, który tym razem zasiadł na ławce rezerwowych.
POLSKA – RUMUNIA 6:0 (02.10.2026)
Przed meczem: Jak nie z Rumunią, to z kim? Takie pytania najczęściej zadawali sobie kibice zmierzający w stronę PGE Narodowego przed trzecim występem reprezentacji Polski w Lidze Narodów 2026/27. I nie chodziło tu bynajmniej o lekceważenie kogokolwiek, tylko o trzeźwą ocenę potencjału rywala, który lata świetności miał wyraźnie za sobą. Tacy giganci futbolu jak chociażby Georghe Hagi, Dorinel Munteanu czy Adrian Mutu, przynajmniej na razie, nie doczekali się godnych następców. Pierwszy z nich, tym razem przyjechał do Warszawy w roli selekcjonera z nadzieją na wywalczenie pierwszego punktu w rozgrywkach (po porażkach w Szwecji 1:2 i u siebie z Bośnią i Hercegowiną 2:4). Tak dotkliwej lekcji od podopiecznych Jana Urbana z pewnością się jednak nie spodziewał.
Przebieg spotkania: Od pierwszego gwizdka, wbrew temu, co sugerować może końcowy wynik, nie wszystko szło jak po maśle. Trzeba przyznać, że to goście stwarzali większe zagrożenie, a Polakom trudno było doprowadzać do sytuacji, w których sprawdziliby dyspozycję bramkarza warszawskiej Legii – Otto Hindricha. Kluczowy moment nadszedł w 22. minucie, kiedy to za faul w polu karnym na Robercie Lewandowskim, czerwoną kartką został ukarany Radu Drăgușin. Sprawiedliwość wymierzył sam poszkodowany, który później jeszcze dwukrotnie znalazł drogę do siatki. W drugiej części spotkania trafienia na swoim koncie zapisali również Piotr Zieliński i Jan Bednarek. Swojego bramkarza pechowo pokonał też, znany z występów w Cracovii – Virgil Ghiță.
Pozytywy: W przypadku spotkania z Rumunią, tych w końcu nie brakowało. Efektowna wygrana, której polscy kibice nie doświadczyli od dawna (poprzednio sześcioma bramkami pokonaliśmy na wyjeździe San Marino 7:1, w eliminacjach MŚ 2022) pozwalała uwierzyć w przełamanie drużyny i korzystne wyniki w kolejnych występach. W końcu błysnął też lider kadry. Robert Lewandowski skompletował swojego siódmego hat-tricka w reprezentacyjnej karierze, śrubując też własny rekord liczby zdobytych bramek dla drużyny narodowej do 92. Było to również najwyższe zwycięstwo biało-czerwonych nad tym rywalem w historii, a także rekordowy triumf naszej drużyny w Lidze Narodów. Jednocześnie udało się przerwać niekorzystną serię naszych piłkarzy w tych rozgrywkach, którzy wcześniej nie wygrali ani jednego meczu w Warszawie.
BOŚNIA I HERCEGOWINA – POLSKA 1:0 (05.10.2026)
Przed meczem: Biorąc pod uwagę wyniki wszystkich czterech dotychczasowych spotkań w tegorocznej Lidze Narodów, porażka na Bałkanach boli chyba najbardziej. Biało-czerwoni jechali do Zenicy opromienieni efektownym zwycięstwem nad Rumunią. Co prawda w składzie brakowało, zawieszonego za dwie żółte kartki, kapitana Roberta Lewandowskiego, ale i tak nastroje były optymistyczne. Tym bardziej, że historia zdecydowanie przemawiała na naszą korzyść. We wcześniejszych sześciu potyczkach z tym przeciwnikiem, nasi piłkarze nigdy nie przegrali, notując cztery wygrane i dwa remisy. Celem było więc podtrzymanie korzystnej serii i zrewanżowanie się za bezbramkowy remis u siebie niespełna dwa tygodnie wcześniej. Niestety rzeczywistość okazała bolesna dla naszych piłkarzy.
Przebieg spotkania: Jeden celny strzał. W dodatku z rzutu karnego. Dokładnie tyle potrzebowała reprezentacja Bośni i Hercegowiny, żeby pokonać biało-czerwonych. Podopieczni Jana Urbana wcześniej mieli swoje okazje, ale wykazywali się dużą nieskutecznością. W sumie oddali od rywali dwukrotnie więcej uderzeń (18 wobec 9) i trzy razy trafiali w światło bramki. Nie udało im się jednak pokonać Martina Zlomislicia. Najlepsze okazje, tuż przed przerwą, zaprzepaścili Karol Świderski i Sebastian Szymański. Pechowcem, który sfaulował w końcówce rywala w polu karnym okazał się Jan Bednarek, gola na wagę trzech punktów strzelił Ivan Bašić. Ten wynik sprawił, że biało-czerwonym pozostały już tylko matematyczne szanse na zajęcie drugiego miejsca w grupie, premiowanego udziałem w barażach o awans do Dywizji A i rozstawieniem w drugim koszyku przed losowaniem eliminacji Euro 2028.
Pozytywy: Nie da się ukryć, że rekordowo długą przerwę reprezentacyjną, polscy piłkarze kończyli w nienajlepszych nastrojach. Cztery punkty w czterech meczach to z pewnością dorobek znacznie poniżej oczekiwań nie tylko kibiców, ale również samych zawodników i selekcjonera. I choć perspektywa walki o powrót do Dywizji A zdecydowanie się oddaliła, naszej drużynie nie za bardzo grozi też spadek na niższy poziom Ligi Narodów. Aby ziścił się najczarniejszy scenariusz, w dwóch listopadowych meczach biało-czerwoni musieliby ponieść dwie porażki, w tym ze znajdującą się za naszymi plecami Rumunią. Trzeba jednak zauważyć, że podopieczni Georghe Hagiego, którzy zanotowali dotąd komplet czterech porażek, musieliby zapunktować również w wyjazdowym starciu z Bośnią i Hercegowiną.
TABELA GRUPY B4 LIGI NARODÓW 2026/27
