Z góry przepraszamy jeśli okaże się, że „to jednak słyszeliście”. Mamy jednak nadzieję, że parę razy uda nam się Was zaskoczyć. Postaramy się w każdym z odcinków cyklu opowiedzieć ciekawostki i anegdoty, z różnych okresów naszego futbolu. Jeden tekst, ale każda z historii z innej dekady. Zamierzenie ambitne, trudne i… ciekawe. Mamy nadzieję, że nie tylko dla autora, ale także dla czytelników. Każda z tych historii kończy się morałem, bo przecież z każdej można wyciągnąć jakieś wnioski. Ale, cytując jednego ze znanych komentatorów, „nie przedłużajmy”! Czas wyjść z szatni na boisko. 

2006: SKĄD SIĘ WZIĄŁ BODZIO W.?

Tak jak Stanisław Mikulski na zawsze zostanie w naszej świadomości serialowym Hansem Klossem ze „Stawki większej niż życie”, tak legendarny bramkarz ŁKS-u (359 meczów w ekstraklasie) Bogusław Wyparło po wsze czasy będzie „Bodziem W.” Ten filuterny napis widniał przez lata na jego bramkarskiej bluzie. Wielu kibiców pamięta ów przydomek, ale zapewne niewielu mogłoby podać rok, w którym „Bodzio W.” zaczął robić furorę w ekstraklasie. Było to w sezonie 2006/07, gdy wszedł w życie przepis, iż na każdej koszulce, w najwyższej klasie rozgrywkowej w Polsce, musi być nazwisko piłkarza. I wtedy do akcji wkroczył, nie Bogusław Wyparło, ale… Jacek Żałoba. Wówczas kierownik drużyny Łódzkiego Klubu Sportowego. 

- Pan Jacek spytał się mnie jaki napis chce mieć na plecach. Zażartowałem, żeby walnął Bodzio W.  Zanotował, stwierdził dobra i poszedł. Na dwa dni przed pierwszym meczem ligowym przychodzi sprzęt, biorę swój, a tam nadruk Bodzio W. Idę wkurzony do kierownika, a ten tłumaczy się, że przecież taki chciałem. Nie było już czasu na zmianę i tak zostało. – opowiadał w rozmowie z dziennikarzem „Przegląd Sportowego” Tomaszem Pomarkiewiczem Bodzio W. Przepraszamy, oczywiście Bogusław Wyparło. 

I to co miało być żartem, stało się rzeczą jak najbardziej poważną. Przeszło do historii i na zawsze przylgnęło do sympatycznego bramkarza. Mniej sympatycznie zrobiło się po latach, gdy Wyparło chciał wykorzystać motyw z napisem „Bodzio W.” do nazwania swojej szkółki. Nie spodobało się to pewnej firmie meblarskiej, która wcześniej przejęła pierwszy człon nazwy. Na szczęście strony doszły do porozumienia i Pan Bogusław mógł wykorzystać kultowy napis z bluzy do nazwania stworzonej przez siebie akademii bramkarskiej. 

MORAŁ: Umiejętność przewidywania potrzebna jest nie tylko na boisku. Nawet tych zdarzeń, które na początku wydają się zupełnie nieistotne. Po latach życie może dopisać do nich zupełnie nową puentę. 

1960: RZYMSKA KULMINACJA PECHA

Nie było chyba bardziej pechowego turnieju dla reprezentacji Polski niż igrzyska w Rzymie. Do upalnej stolicy Włoch nasza drużyna jechała po medal. Tak, to nie pomyłka. Udane eliminacje, w których biało-czerwoni odnieśli komplet zwycięstw nad Finlandią (3:1, 6:2) i amatorską reprezentacją Republiki Federalnej Niemiec (3:2, 3:1), tylko zaostrzyły apetyty kibiców. Ale czy mogło być inaczej jeśli w kadrze na igrzyska znaleźli się tak znakomici piłkarze jak: Edward Szymkowiak, Lucjan Brychczy, Ernest Pohl, czy Jan Liberda? 

Polacy trafili na Danię, Argentynę (była to amatorska reprezentacja tego kraju) i Tunezję, ale do półfinału awansował tylko zwycięzca grupy. Pech dał się we znaki jeszcze przed turniejem, gdy kontuzji doznał jeden z filarów defensywy Henryk Grzybowski. Z Tunezją nie zagrał, ale koledzy poradzili sobie bez niego śpiewająco gromiąc egzotycznego rywala 6:1, a pięć goli strzelił Pohl. 

Niestety przed meczem z najtrudniejszym rywalem w grupie – Danią – nie tylko nie ubyło nam problemów, ale zdecydowanie ich przybyło. Okazało się, że z pięciu obrońców tylko dwóch nadawało się do gry: Hubert Pala i Jerzy Woźniak. W meczu z Tunezją kontuzji doznał nasz najlepszy defensor: Henryk „Burza” Szczepański, a jego zmiennik Stefan Florenski również doznał urazu i jego występ z Danią był wykluczony. Jak nie idzie, to nie idzie. Trener naszej reprezentacji Francuz Jean Prouff wybrał się na mecz koszykówki swoich rodaków z Jugosławią i gdy wychodził z hali tak nieszczęśliwie się przewrócił, że… złamał nogę. 

Na dodatek przyszło nam grać z pechowym dla nas rywalem, bo z siedmiu rozegranych wcześniej meczów z Danią wygraliśmy tylko jeden – w 1937 roku. A jedenaście lat później, biało-czerwoni doznali najwyższej w historii porażki w meczu międzypaństwowym, przegrywając w Kopenhadze 0:8! Na igrzyskach w Rzymie nie przerwali tej pechowej serii, przegrali 1:2 i praktycznie stracili szansę na półfinał. To był jednak najlepszy, a jednocześnie najbardziej pechowy mecz naszej drużyny na tych igrzyskach. Tak wspominał go Lucjan Brychczy w książce „Wielki Finał”:

- Tego co działo się na stadionie w Livorno nie potrafię sobie wytłumaczyć do tej pory. Zagraliśmy świetnie, mieliśmy ogromną  przewagę, momentami miażdżyliśmy przeciwnika, a mimo to zeszliśmy z boiska pokonani. Trudno było zliczyć ile strzałów trafiło w słupki i poprzeczkę bądź minimalnie minęło bramkę. Sam zmarnowałem co najmniej pięć idealnych sytuacji i chyba tyle samo każdy z kolegów z ataku i pomocy. Jak na ironię jedynego gola dla Polski uzyskał w tym meczu Zygmunt Gadecki, bodaj najsłabszy strzelec w zespole. Po meczu całą noc dyskutowaliśmy z Ernestem Pohlem, z którym mieszkaliśmy w jednym pokoju. W rozmowie najczęściej przewijało się słowo „pech”. Dziś jestem gotów je wielokrotnie powtórzyć. 

Tyle słynny „Kici”. Dla kronikarskiego porządku trzeba dodać, że w ostatnim meczu Polacy przegrali 0:2 z Argentyną. A nasi pogromcy ze Skandynawii doszli aż do finału, gdzie przegrali 1:3 z Jugosławią. 

MORAŁ: Grzegorz Lato powiedział kiedyś, że o sukcesie w sporcie decydują cztery czynniki:  talent, pracowitość, charakter i… szczęście. Jednak dla naszej olimpijskiej drużyny z Rzymu Pani Fortuna była tamtego upalnego lata wyjątkowo niełaskawa.

1971: GÓRNIK PYTAŁ O GÓRNIKA

Nazywał się Alojzy Piontek i pracował w kopalni „Mikulczyce-Rokitnica”. Dziś już mało kto o nim pamięta, ale w marcu 1971 roku mówiła o nim cała Polska. Z dziewiętnastu górników, którzy zostali przysypani, ośmiu uratowano kilka godzin po katastrofie. Z pozostałych przeżył tylko on. W zawalonym chodniku przetrwał sześć i pół doby. Bez żywności i wody. By się nie odwodnić, pił własny mocz. Po 158 godzinach przebywania pod ziemią został odnaleziony przez ekipę ratowniczą. 

Uratowanie Piontka nazwano „cudem w Zabrzu”. Był to pierwszy przypadek w historii gdy zasypany górnik, sam na tak małej przestrzeni, przetrwał tyle czasu i doczekał się pomocy. 

Historia Piontka jest wciąż podawana przy okazji każdej akcji ratowniczej jako pewien wzór działania: że trzeba ją prowadzić do końca w nadziei na uratowanie zasypanych górników. O tym wydarzeniu powstało kilka filmów i napisano parę książek. No dobrze, ktoś może spytać, ale co to ma wspólnego z piłką nożną?

Okazuje się, że bardzo dużo. Górnik Alojzy Piontek był bowiem zagorzałym kibicem innego Górnika. Tego z Zabrza.

- Kiedy ocalony trafiłem już na nosze, zagadałem do niosących mnie ratowników, że chciałbym iść na mecz Górnik Zabrze – Manchester City (w ćwierćfinale Pucharu Zdobywców Pucharów – przyp. red.). Ratownicy zaniemówili. Powiedzieli mi: „Alojz oni już zdążyli drugi mecz przegrać!” (w Chorzowie Górnik wygrał 2:0, ale w rewanżu przegrał również 0:2 – przyp. red.). To ja myślałem, że od mojego zasypania minęło od jednego do trzech dni, a nie tydzień – opowiadał Piontek dziennikarzom. 

Dzień po odnalezieniu Piontek nie mógł jeszcze obejrzeć w telewizji trzeciego meczu Górnika z Manchesterem, na neutralnym terenie. W Kopenhadze zabrzanie przegrali 1:3 i odpadli z rozgrywek. 

Później górnika, który „dostał w prezencie drugie życie” odwiedziło w szpitalu dwóch słynnych piłkarzy Górnika: Stanisław Oślizło i Włodzimierz Lubański. Piontek otrzymał również dożywotnią kartę wolnego wstępu do loży honorowej ukochanego klubu. Korzystał z niej aż do śmierci w 2005 roku. Do pracy w kopalni już nie wrócił. 

MORAŁ: Jeśli desperacko walcząc o życie, będąc na granicy wytrzymałości, myślisz jednocześnie o ukochanym klubie, to potwierdzasz teorię, że piłka nożna, to coś znacznie więcej niż sport.