Bardzo się cieszę, że mogłem pojechać na kolejny mundial. W zakupie biletów pomógł mi PZPN. Byłem na 6 meczach rozgrywanych w Meksyku. Początkowo miało być ich 5, ale dołożyłem szósty, aby ogólna liczba spotkań obejrzanych na żywo przekroczyła 150. Ciekawostką jest to, że pierwszym meczem, który oglądałem w Monterrey (konkretnie – w miejscowości Guadalupe, leżącej w metropolitalnej części Monterrey – przyp. red.), było starcie Szwedów – a więc przeciwnika Polaków z baraży – z Tunezją. Moim 151. spotkaniem była rywalizacja Holandii z Marokiem w 1/16 finału. Siedziałem z kibicami Maroka, któremu początkowo nie szło. Powiedziałem im – spoko, spoko, awansujecie. Później się dziwili, skąd ja wiedziałem, że tak się stanie. Była dogrywka, rzuty karne. Jeden nie strzelił, drugi..., a ostatecznie to Maroko wygrało 3-2.

W kwestii zakwaterowania miałem... jak zawsze problem. Załatwiałem hotel przez międzynarodową firmę. Na miejscu okazało się, że hotel niby jest, a jednak go... nie ma. Była jakaś stara rudera. I pojawił się problem. Ja z bagażami, a tego dnia jest mecz. Kierowca taksówki pyta mnie, co robimy. Niewiele myśląc, mówię mu – wieź mnie pod stadion. Było gorąco, pot się z człowieka leje, przebieram się szybko w moje szaty. Stewardesa na stadionie pomogła mi z przechowaniem bagażu. W międzyczasie policja i karabinierzy... dzwonili i szukali dla mnie hotelu. Mówię im – wszystko klawo, ale po meczu. Po nim zabrali mnie do samochodu i zawieźli do nowego hotelu.

Jak chodziłem w tym swoim królewskim stroju, chociaż było gorąco, to cały czas ktoś do mnie podchodził z prośbą o zdjęcie. Nawet do tego stopnia, że w pewnym momencie czułem się zażenowany, gdy pewna kobieta pocałowała mnie w rękę.

Teraz przytrafiła mi się taka historia. Pojechałem do Guadalajary (dokładniej – do miejscowości Zapopan w aglomeracji Guadalajary – przyp. red.) na mecz Meksyku z Koreą Płd. i nagle patrzę, rozładował mi się telefon. Nie miałem jak go naładować, nie miałem przy sobie pieniędzy, a karta bankomatowa była w telefonie. Myślę sobie – biletu nie mam jak kupić, chyba zostanę pod stadionem. Wtedy jedna ze stewardess zabrała mnie do kasy. Tam powiedziałem, że bilet załatwiałem przez FIFA. Podałem nazwisko, pani w kasie wzięła mój paszport. I nagle okazało się, że jest. Bilet został wydrukowany. Wszystkie inne miałem w telefonie. Dzięki temu dostałem się na stadion. To była sytuacja, w której na początku byłem wściekły, a na koniec wszystko dobrze się skończyło.

Zraziła mnie podróż do Guadalajary, gdzie Meksyk grał z Koreą Płd. Wracałam stamtąd do Monterrey 17 godzin! Mój kolega się wkurzył i powiedział mi, że bilet autokarowy kosztuje raptem parę groszy mniej od samolotowego, więc pomógł mi załatwić przeloty, hotel w Guadalajarze itd. Powiedziałem mu potem, że uratował mi życie i że dzięki niemu zobaczyłem na żywo 13. mistrzostwa świata.

Byłem tylko w Meksyku. Z góry założyłem, że nie polecę do USA, bo przeraziły mnie ceny biletów. Gdy byłem w Korei Płd. na MŚ, to za 24 bilety zapłaciłem 3600 dolarów. Teraz za 6 biletów zapłaciłem 3000 dolarów. To dla mnie duża różnica. Sam parking pod stadionem kosztował około 150 dolarów. A najdroższe wejściówki na finał sięgały nawet 80 tys. dolarów.

Nie podoba mi się takie rozwiązanie. Kiedyś było 25 dni meczowych, a ja potrafiłem być na 25 spotkaniach. Codziennie byłem więc na jednym meczu. W RPA miałem o tyle łatwiej, że w samej stolicy rozegrano ich 15, a na 10 musiałem wyjechać do innych miast.

Zabraliśmy dziennikarzy do jednego z mieszkających na miejscu Polaków, który prowadził restaurację. W lokalu zauważyłem redaktora Bohdana Tomaszewskiego, który miał jakieś problemy z wyborem potraw. Dzięki znajomości z właścicielem, pomogłem mu rozwiązać tę kwestię. Gdy przyszło do pożegnania, Tomaszewski stwierdził, że jestem dla niego królem polskich kibiców, bo tylko króla było stać na wyjazd do Argentyny. A nie wiedział, że miałem bilet załatwiony przez małżonkę. Dlatego spędziłem tam trzy miesiące, bo nie było miejsc powrotnych w samolotach.

Małżonka dostała w nagrodę przelot dla mnie, w ramach wolnych miejsc. Ja załatwiałem sprawy w ambasadzie, które zajęły sporo czasu, ale wszystko udało się załatwić. Następnego dnia pojechaliśmy z żoną na lotnisku. Spotkałem tam m.in. red. Tomasza Hopfera, który był zaskoczony moją obecnością. Mówię mu, że lecę do Argentyny. Jednak później się okazało, że na pokładzie było zbyt mało ludzi, więc zmieniono samolot z dużego na mniejszy i... ja się nie załapałem. Żona była wściekła. Poszła do swojej kierowniczki, a ta udała się do Lufthansy. I oni mnie zabrali na pokład. Dopiero 3 godziny później wylatywała reprezentacja Polski. Jak przyszło co do czego, to ja byłem na miejscu przed kadrą, o jakieś 15 godzin.

Najmilej wspominam ten mundial. Gdzie się człowiek nie ruszył w biało-czerwonych barwach, tam było „Argentina campeones”, „Amigo polaco”. Przez 4 lata wbijano tam ludziom do głów, że Polacy to przyjaciele, bo w 1974 roku pokonaliśmy Włochów 2:1, dzięki czemu to Argentyna awansowała z drugiego miejsca.

Przed mistrzostwami Polacy grali słabo, przegrywali nawet z drużynami klubowymi. Rodzina, żona mówią – gdzie ty chcesz jechać? Przecież oni wszystko przegrają. Byś telewizor kolorowy kupił. 20 tysięcy kosztował.

Pewnego razu przyjechała do nas siostra żony i mówi, że w pawilonie Raszynie sprzedają kolorowe telewizory. Kierowniczką sklepu była znajoma żony. Udało się. Zaczyna się mundial. Oglądamy spotkanie z Argentyną, Daniel Carnevali gubi piłkę... A ja już się wściekam, że mnie tam nie ma. Małżonka mówi – nie martw się. Na następne mistrzostwa świata pojedziesz. Tylko nie wiedziała wtedy, że te będą w Argentynie.

Gdy w 1982 roku byłem szefem kibiców Legii, to brano mnie za agenta, bo tylko taka osoba mogła dostać paszport. Nikt nie wiedział jednak o tym, że byłem synem AK-owca, siedziałem w Dulagu w Pruszkowie. Miałem więc zupełnie inne zapatrywania polityczne. PZPN organizował wycieczkę. Na 50 złożonych wniosków, wydano tylko 5 paszportów. Ta opcja upadła. W ostatniej chwili załapałem się do Sports-Tourist (biuro podróży – przyp. red.). Jechałem 7 dni autokarem do Hiszpanii. Dojechałem tam na dzień przed meczem Polska – Belgia. Miałem bardzo dobry bilet, bo siedziałem zaraz za... ławką reprezentacji Polski.

Pojechałem na mecz Holandia – Niemcy do Neapolu. Po moim powrocie jedna z sióstr zakonnych powiedziała mi, bym szybko budził małżonkę, bo będzie audiencja. I nagle – nie planując tego – znalazłem się na audiencji w ogrodach watykańskich. Było nas tam około 20 osób. W pewnym momencie papież złapał za rękę moją żoną i spytał skąd jest. To była to taka luźna rozmowa. Drugi raz na audiencji byłem w tym samym roku z grupą amerykańską. Miałem na sobie garnitur z godłem Polski. A papież miał to do siebie, że wzrokiem wyłapywał ludzi z tłumu. I tak wyłapał mnie. Na kolejnej audiencji byłem z dziennikarzami.

Widziałem na żywo 151 spotkań. Byłem na 9 turniejach ME, na których obejrzałem 53 mecze. Byłem również na dwóch igrzyskach olimpijskich – w 2000 roku w Sydney, gdzie wybrałem się na finał, a także na dwa spotkania... piłki nożnej kobiet; oraz w 2024 roku w Paryżu – tylko tu nie byłem na żadnym meczu piłkarskim, a na siatkówce. Miałem lecieć też na igrzyska w 1980 roku w Moskwie, ale je zbojkotowałem.

Nie wiem czy lubię wspominać, wiem tylko tyle, że bardziej pamiętam tamte czasy. Czasami się łapię na tym, że minie pół roku od jakiegoś meczu, a ja się potem zastanawiam, co to było za spotkanie. Tamte stare wydarzenia żyją we mnie. Te teraźniejsze traktuję bardziej statystycznie – mecz numer taki i taki. Na ten moment wychodzi mi, że spotkanie z Bośnią i Hercegowiną w Lidze Narodów będzie moim 400. Jeśli chodzi o samo miejsce, czyli najpierw Stadion Dziesięciolecia, a teraz PGE Narodowy – to 75. Na obecnym obiekcie będę po raz 51.