Henryk Bałuszyński, Krzysztof Nowak, Adam Ledwoń.Henryk Bałuszyński, Krzysztof Nowak, Adam Ledwoń.
KronikiPiłkarskie Zaduszki
Piłkarskie Zaduszki
Autor: Krzysztof Jaśniok
Data dodania: 30.10.2019

Henryk Bałuszyński (na zdjęciu po lewej), Adam Ledwoń (po prawej), Krzysztof Nowak. Trzech piłkarzy urodzonych w pierwszej połowie lat 70., których połączyła gra w eliminacjach mistrzostw świata 1998. Trudno w to uwierzyć, ale żadnego z nich nie ma już wśród nas. Wszyscy odeszli przedwcześnie, w kwiecie wieku.

Najmłodszy z nich Krzysztof Nowak (rocznik 1975) pochodził z Warszawy, ale na szerokie wody wypłynął jako piłkarz Sokoła Pniewy – klubu z niewielkiej wielkopolskiej miejscowości, który w ekspresowym tempie awansował z okręgówki do pierwszej ligi. Po udanych występach w ekstraklasie wyjechał do Grecji, gdzie krótko grał w barwach Panachaiki Patras, potem wrócił do Polski, by podpisać kontrakt z ukochaną Legią, i właśnie jako jej piłkarz wyjechał na zgrupowanie kadry U21 do Ameryki Południowej. Podczas jednego ze spotkań on i Mariusz Piekarski zachwycili swoją grą niejakiego Juana Figera, menedżera Atlético Paranaense, który natychmiast złożył im propozycję przejścia do klubu z Kurytyby. Obaj zgodzili się i w ten sposób stali pierwszymi w historii polskimi piłkarzami w lidze brazylijskiej.
Z tego duetu większą sławę zyskał Piekarski, który poślubił byłą miss Brazylii, a potem grał jeszcze u boku samego Romário w słynnym Flamengo Rio de Janeiro. Piłkarsko jednak więcej osiągnął Nowak. Po dwóch latach spędzonych za oceanem przyjął ofertę Wolfsburga i przeniósł się do Niemiec, skąd bliżej mu było nie tylko w rodzinne strony, ale i do… reprezentacji. W Bundeslidze rozegrał ponad 80 spotkań i strzelił 10 goli. W drużynie narodowej trafił do siatki tylko raz, zresztą w debiucie. W zwycięskim meczu z Gruzją w eliminacjach francuskiego mundialu ustalił wynik na 4:1.

4:1 świetna akcja C. Kucharskiego i gol K. Nowaka

Zagrał w reprezentacji jeszcze dziewięć razy – po raz ostatni w październiku 1999 roku ze Szwecją w Solnie (0:2), w eliminacjach Euro 2000. Potem zaczął się jego dramat. W 2001 roku u piłkarza zdiagnozowano stwardnienie zanikowe boczne – chorobę, która objawia się zwiotczeniem i stopniowym zanikiem mięśni. Z pomocą klubu założono fundację jego imienia, ale podejmowane próby leczenia w Niemczech, Stanach Zjednoczonych i Holandii nie przyniosły rezultatu. Przykuty do wózka inwalidzkiego piłkarz odwiedził polską kadrę podczas mundialu 2002, a potem jeszcze uczestniczył w benefisie, zorganizowanym przez działaczy Wolfsburga, podczas którego uroczyście go pożegnano. Zmarł 26 maja 2005 roku, w wieku niespełna 30 lat.
We wspomnianym meczu z Gruzją swoją jedyną bramkę w reprezentacji zdobył też Adam Ledwoń (rocznik 1974). Wychowanek Małejpanwi Ozimek w kadrze narodowej zadebiutował już w 1993 roku, za kadencji Andrzeja Stejlaua. Na regularne występy w biało-czerwonych barwach zawodnik GKS-u Katowice czekał jednak blisko cztery lata, do eliminacji mistrzostw świata we Francji. Zagrał w obu meczach z Włochami i Gruzją, a także w chorzowskim spotkaniu z Anglią. Wykorzystał swoją szansę, bo wkrótce podpisał pierwszy kontrakt z zagranicznym klubem. Trafił do Bayeru Leverkusen, a potem był jeszcze piłkarzem Fortuny Köln, Austrii Wiedeń, Admiry Wacker Mödling, Sturmu Graz i Austrii Kärnten.

1:1 A. Ledwoń po podaniu R. Kałużnego

Miał opinię boiskowego twardziela, który nigdy nie cofał nogi i z determinacją walczył o każdą piłkę. Kibicom trudno było więc uwierzyć w wiadomość, którą podali dziennikarze Polsatu Sport przed meczem Szwajcaria – Turcja podczas Euro 2008. Turniej odbywał się w Austrii, więc grający tam na co dzień Adam Ledwoń podczas mistrzostw był ekspertem stacji. Tym razem do studia nie dotarł. Okazało się, że tego dnia targnął się na swoje życie.
W eliminacjach mundialu 1998 ważną rolę odegrał też Henryk Bałuszyński (rocznik 1972). Były piłkarz Górnika Zabrze, a wówczas VfL Bochum, wyszedł w podstawowym składzie na obie konfrontacje z Włochami, na wyjazdowe spotkanie z Anglią i na mecz z Mołdawią w Katowicach. Na Wembley to po jego podaniu pamiętną bramkę zdobył Marek Citko.

0:1 M. Citko po podaniu H. Bałuszyńskiego

W stolicy Górnego Śląska sam strzelił gola, popisując się sprytnym uderzeniem z rzutu wolnego.

1:0 Gol H. Bałuszyńskiego z rzutu wolnego

To była jego czwarta i ostatnia bramka w reprezentacji. W piłkę na profesjonalnym poziomie grał jeszcze przez pięć lat, a potem wrócił w rodzinne strony, gdzie zajął się biznesem. W Chudowie prowadził piekarnię, założył też firmę robiącą nadruki na odzieży. Regularnie grywał w drużynie oldbojów Gwiazdy Chudów. Zmarł niespodziewanie kilka miesięcy przed swoimi 40. urodzinami. Przyczyną był niezdiagnozowany wcześniej tętniak aorty.