Był na stadionie w Gdańsku przynajmniej jeden zachwycony człowiek – to komentator irlandzkiego radia. Na początku, niby ekspert ogrodnictwa, poświęcił dużo czasu na analizę stanu murawy w Gdańsku. Plastycznie opisywał brązowe placki tam, gdzie brakowało trawy, zastanawiając się, dlaczego ta murawa wygląda aż tak źle na tak ładnym stadionie. Rzeczywiście wyglądała źle – ale dla obu zespołów. Z biegiem czasu siedzący obok mnie irlandzki komentator skupił się na grze piłkarek z Irlandii. I niestety było na czym.

Dwubramkowe prowadzenie wprawiło siedzącego obok mnie irlandzkiego radiowca w ekstazę, jakby był po czterech szklankach guinessa. Krzyczał do mikrofonu, że Irlandki dotąd przegrały dwa mecze w grupie z lepszymi Francuzkami i Holenderkami, ale mecz z Polską to zupełnie inna para kaloszy. Tam Irlandki czekały na przeciwniczki, tu same zaatakowały, jakby grały u siebie. Rzeczywiście na biało-zielonym „Bursztynku” mogły się czuć jak w Dublinie. Na ich tle Polki wyglądały zaskakująco słabo. Grały niedokładnie, nerwowo, były spóźnione i mało ruchliwe. Na stadionie, na którym dotąd tylko wygrywały (6 razy) bądź remisowały (2 razy), ale nigdy nie przegrały, nagle wyglądały na całkowicie zagubione. Zagrały chyba najgorsze pół godziny odkąd grają w Gdańsku.