Fazę grupową przeszły jak burza, wygrywając wszystkie mecze. Niestety, przygoda Polek z mistrzostwami świata do lat 20 dobiegła końca. Biało-czerwone pożegnały się z turniejem rozgrywanym w naszym kraju na etapie 1/8 finału. Żal był tym większy, bo zespół trenera Marcina Kasprowicza prezentował się lepiej od Kolumbijek, a bramka przesądzająca o wygranej rywalek padła po samobójczym trafieniu Martyny Bartczak (drugim w tym turnieju). Pechowa sytuacja wydarzyła się w 89. minucie. Nasze reprezentantki nie miały więc za wiele czasu, aby odwrócić losy spotkania. Po ostatnim gwizdku sędzi polskie piłkarki zalały się łzami. Ich marzenia o medalu prysły niczym bańka mydlana.

Tytułowy zwrot zna każdy kibic. Pojawiał się on zazwyczaj w momencie, kiedy mecz nieuchronnie zmierzał ku końcowi, gdy nic nie wskazywało na to, że może się w nim jeszcze coś wydarzyć, a działo się inaczej. Niestety (z naszego punktu widzenia), tak było w tym przypadku. Patrząc przez pryzmat całego spotkania, jego przebiegu, okazji bramkowych – Polki były lepszym zespołem. W 82. minucie powinny były wyjść na prowadzenie, co prawdopodobnie przesądziłoby o ich awansie do ćwierćfinału (obronione strzały Magdy Piekarskiej i Oliwii Związek). Tak się jednak nie stało. I gdy wydawało się, że dojdzie do dogrywki, Kolumbijki przeprowadziły „zabójczą” akcję. Stratę zaliczyła Zuzanna Witek, Isabel Weiner podała do Mariany Silvy, a skrzydłowa – odgrywając piłkę do wbiegającej na 5. metr Velerin Loboi – trafiła w nogi Martyny Bartczak. Interwencja naszej obrończyni była na tyle niefortunna, że futbolówka przelobowała Julię Woźniak. Był to drugi samobój polskiej defensorki podczas tego mundialu. Po tym ciosie biało-czerwone już się nie podniosły.