



Mecze Legii z Górnikiem od dawna uznawane były za klasyki. Obie drużyny regularnie walczyły o prymat w kraju – tak w lidze, jak i Pucharze Polski. Nic dziwnego, że bilety na półfinałowe spotkanie rozeszły się niczym świeże bułeczki. Według różnych źródeł, na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie zasiadło od 17 do 20 tysięcy kibiców. Fani liczyli, że „przedwczesny finał” – jak określano to starcie w mediach – dostarczy mnóstwo emocji. Jednakże… z dużej chmury spadł mały deszcz. „Nie zaprezentowano ani cudownej recepty na wynik, ani tym bardziej dobrej gry” – napisano w tygodniku „Piłka Nożna”. „Zachowawczy sposób gry Zabrzan, częsta bezradność legionistów sprawiły, że większość widzów, mimo wygranej stołecznej jedenastki, opuszczała stadion zawiedziona” – relacjonowano w „Przeglądzie Sportowym”. O zwycięstwie Wojskowych w pierwszym starciu przesądził rzut karny, pewnie wykorzystany przez Dariusza Dziekanowskiego. Rewanż odbył się 4 maja 1988 r. w Zabrzu. Padł w nim remis 2:2, który premiował Legię awansem do finału.
►UWAGA! W archiwum TVP zachował się jedynie kilkuminutowy skrót spotkania.





























































12
G. Szeliga
►UWAGA! Na bazie dostępnych źródeł Redakcji Biblioteki PZPN nie udało się ustalić minuty żółtej kartki.


Już pierwsza akcja Legii mogła zakończyć się golem. W polu karnym Górnika najwyżej wyskoczył Tomasz Arceusz, ale jego strzał głową obronił bramkarz drużyny z Zabrza.



Przed głównym wejściem na Stadion Wojska Polskiego w Warszawie w okienkach kasowych wywieszono kartki z napisem „brak biletów na trybunę krytą”. Fakt ten najlepiej świadczy o ogromnym zainteresowaniu, jakie wzbudził półfinałowy mecz w Pucharze Polski Legia – Górnik Zabrze. Liczono na wielki mecz…


Jedna z efektownych parad bramkarza Górnika. Józef Wandzik miał tego dnia więcej pracy niż golkiper Legii, Zbigniew Robakiewicz.



Górnik przyjechał do stolicy jako mistrz Polski aktualny i na pewno przyszły. Legia prowadzona przez Andrzeja Strejlaua narobiła swoim kibicom wiosną sporo apetytu. A ponieważ oczekiwania stołecznych kibiców nie spełniają się od lat, przeto nadzieje, że stanie się to właśnie dziś, coraz częściej się powtarzają. Biorąc pod uwagę pozycję obydwu drużyn w tabeli i liczbę reprezentantów kraju, jacy wybiegli na boisko, można było mieć nadzieję, że mecz stanie się widowiskiem dobrym i emocjonującym.


Leżący na murawie (w białej koszulce) Andrzej Łatka z Legii, bliski był podwyższenia prowadzenia. Jednak po jego główce, piłka odbiła się od słupka.



Górnicy opuszczali murawę stadionu przy ulicy Łazienkowskiej nieco zawiedzeni. Z jednej strony przegrali tylko 0:1, a więc sprawa awansu do finału jest całkowicie otwarta. Z drugiej niewiele wszak brakowało, by zrealizowali swój plan wywiezienia ze stolicy w najgorszym przypadku bezbramkowego remisu.


„Dziekan” odegrał kluczową rolę w tym spotkaniu. To po faulu na nim podyktowany został rzut karny. Wbrew powiedzeniu, że sam poszkodowany nie powinien wykonywać jedenastki, napastnik Wojskowych podszedł do piłki ustawionej na 11. metrze od bramki Józefa Wandzika. Legionista uderzył bardzo pewnie, nie dając bramkarzowi Górnika żadnych szans. Golkiper gości nie wyczuł intencji strzelca, rzucając się w przeciwległy róg. Dla Dariusza Dziekanowskiego był to trzeci gol w rozgrywkach Pucharu Polski w sezonie 1987/88. Poprzednio trafiał do siatki w meczach z Widzewem Łódź (3:1 po dogrywce) w 1/8 finału oraz rewanżowym starciu ćwierćfinałowym z Pogonią Siedlce (3:1) w Warszawie.


Na nieszczęście Zabrzan, to właśnie ten piłkarz przyczynił się do porażki Górnika. Marek Piotrowicz był tym zawodnikiem, który sfaulował Dariusza Dziekanowskiego w polu karnym. Obrońca nie mógł mieć pretensji do arbitra, gdyż przewinienie było ewidentne. Defensor gości podciął „Dziekana” w obrębie szesnastki, co nie umknęło uwadze sędziego Zbigniewa Przesmyckiego. Jedenastkę – jak wiemy – zamienił na gola sam poszkodowany. Ogólnie rzecz biorąc, Piotrowicz rozgrywał dobre zawody, udanie zastępując w obronie Józefa Dankowskiego. W tygodniku „Piłka Nożna” napisano, że w roli zastępcy „był nawet lepszy, niż jako forstoper lub boczny obrońca”.







Graliśmy z bardzo trudnym przeciwnikiem. Mój zespół ma nadal bardzo duże kłopoty z atakiem pozycyjnym. Brakowało legionistom w tym spotkaniu składnych akcji. Górnik potwierdził swoje walory, prezentując dojrzały futbol. Mimo, że trochę narzekałem na swoich, chciałem im podziękować za waleczność, zaangażowanie, grę do końca. Ten mecz to dopiero pierwsza połowa półfinału. Druga połowa odbędzie się w Zabrzu.







Więcej takich spotkań – tak najkrócej można ocenić poziom tego meczu. Uważam, że Górnik zagrał dobrze, starannie wypełniając założenia taktyczne. Właściwie udało się nam to w 100%, jednak w 82. minucie straciliśmy bramkę – i to z rzutu karnego. Nie mam pretensji do zespołu, chociaż zmarnowaliśmy jakieś pięć sytuacji stuprocentowych. Szkoda, ze zabrakło nam siły przebicia w przodzie. (…) Cóż, półfinał Pucharu Polski to dwumecz. W Zabrzu będzie się martwił Andrzej Strejlau.








► 10. mecz tych rywali w Pucharze Polski, bilans: 4-1-5, bramki 15-18
► 123. mecz Legii w Pucharze Polski
► 11. mecz Legii w ½ finału PP na własnym boisku
► 129. mecz Górnika w Pucharze Polski
► 30. porażka Górnika w PP
► 10. wyjazdowy mecz Górnika w PP bez zdobytej bramki
► Dziewiąty mecz Legii w ½ finału PP na własnym boisku bez remisu i dziewiąty bez porażki
► 33. mecz Legii w PP ze zdobytą dokładnie 1 bramką
► 10. mecz Legii w PP na własnym boisku ze zdobytą dokładnie 1 bramką
► 10. mecz Górnika w ½ finału PP ze straconą dokładnie 1 bramką
► 10. kolejny mecz Legii w ½ finału PP ze zdobytą minimum 1 bramką (wyśrubowany rekord klubowy)
► 18. mecz Legii w ½ finału PP (na 19 wszystkich) ze zdobytą minimum 1 bramką, jedyny bez zdobytej to 0:0 w Warszawie z Ruchem Chorzów w sezonie 1969/70 i jedyny remis 0:0 na tym szczeblu rozgrywek
► Ósmy kolejny mecz Górnika w ½ finału PP ze straconą minimum 1 bramką (wyśrubowany rekord klubowy)
► Ósmy kolejny wyjazdowy mecz Górnika w ½ finału PP bez wygranej (wyśrubowany rekord klubowy)
► Ósmy kolejny wyjazdowy mecz Górnika w ½ finału PP ze straconą minimum 1 bramką (wyśrubowany rekord klubowy)
► Piąta kolejna wyjazdowa porażka Górnika w ½ finału PP (wyśrubowany rekord klubowy)
► Piąty kolejny wyjazdowy mecz Górnika w ½ finału PP bez remisu (wyrównany rekord klubowy)
► Pierwsza wyjazdowa porażka Górnika w ½ finału PP w rozmiarze 0:1
► Tylko w jednym z 10 dotychczasowych meczów w PP Legia nie strzeliła Górnikowi żadnego gola, w przegranym 0:2 w finale w Łodzi w sezonie 1968/69
► Tylko jeden z dotychczasowych meczów tych drużyn w PP zakończył się remisem, w rewanżowym starciu ¼ finału sezonu 1984/85 w w Warszawie było 2:2 i awans Górnika po wygranej w pierwszym meczu w Zabrzu 3:1
► 10. mecz Legii w ½ finału PP na własnym boisku (na 11 wszystkich) ze zdobytą minimum 1 bramką, jedyny bez zdobytej to to 0:0 z Ruchem Chorzów w sezonie 1969/70
► 18. mecz Legii w ½ finału PP (na 19 wszystkich) ze zdobytą minimum 1 bramką, jedyny bez zdobytej to 0:0 w Warszawie z Ruchem Chorzów w sezonie 1969/70 i jedyny remis 0:0 na tym szczeblu rozgrywek
► 11. wyjazdowa porażka Górnika w PP różnicą 1 bramki
► 25. gol strzelony przez Legię w meczach ½ finału PP na własnym boisku