Lepszego początku lechici nie mogli sobie wymarzyć. Pierwsza minuta, pierwszy atak, błąd greckiej obrony, Wandzik fauluje Pachelskiego w polu karnym. Jakołcewicz pewne zamienia jedenastkę na bramkę. Uskrzydleni „kolejarze” grają pierwsze pół godziny znakomicie, spychając gości do rozpaczliwej chwilami obrony. Jakołcewicz strzałem z 25 metrów podwyższa na 2:0. W końcówce pierwszej połowy i na początku drugiej gra „siada”.

Grecy nigdy nie grzeszyli nadmierną odpornością psychiczną, zatem dwubramkowe prowadzenie Lecha kompletnie wybiło ich z rytmu. Żal było patrzeć, jak ten dobry w sumie zespół nie potrafi znaleźć dość sił na sforsowanie drugiej linii poznaniaków i stworzenie jakiejkolwiek klarownej sytuacji strzeleckiej. Biegający pod polską bramką Warzycha z Saravakosem zostali odcięci od reszty zespołu, a ich indywidualne akcje błyskawicznie i czysto przerywali Bereszyński (zawodnik o przeogromnych perspektywach) oraz Kofnyt. Lech panował w każdej strefie boiska także dzięki znacznie większym chęciom do gry, a warto tu podkreślić, że chęci nie miały tu nic wspólnego z tak zwaną finansową motywacją – Lech po prostu od dawna gra całkiem za darmo i nie inaczej było w pucharową środę (a klub zaroił tego dnia paręset milionów).

„Kolejarze” ani myśleli spocząć na laurach. Znów pierwszy atak w wykonaniu Trzeciaka omal nie przyniósł podwyższenia rezultatu. W 55. minucie kolejna znakomita akcja Lecha kończy się strzałem w słupek Kofnyta. Co się jednak odwlecze… W 64. minucie lewą stroną przedarł się Kazimierz Moskal i idealnie podał do Rzepki. Prawy pomocnik Lecha nie zmarnował wyśmienitej okazji i po raz trzeci zmusił Wandzika do kapitulacji.

Euforia na trybunach, euforia wśród działaczy i – jak sądzę – telewidzów, natomiast w szatni naszych piłkarzy ogromna rezerwa. Żadnego szampana, śpiewów – już minutę po meczu pytania, czy Grecy są w stanie wygrać u siebie 4:0… Hej, czy to wy powinniście się tym martwić?