Wynik gorszy niż gra – tak można podsumować występ reprezentacji Polski w pierwszym meczu barażowym o awans do mistrzostw świata w Brazylii. W spotkaniu w Leuven działo się naprawdę sporo. Mieliśmy m.in. dwa niewykorzystane rzuty karne – po jednym dla każdej z drużyn. W obu przypadkach na wysokości zadania stanęły bramkarki – Kinga Seweryn i Lowiese Seynhaeve. Polka, która między słupkami zastąpiła kontuzjowaną Kingę Szemik, spisywała się fenomenalnie. To dzięki jej postawie, kapitalnym paradom, biało-czerwone straciły tylko jednego gola. Padł on w doliczonym czasie 1. połowy, a sposób na Seweryn znalazła Elena Dhont. Polki również miały swoje okazje, ale żadnej z nich nie zamieniły na bramkę. O tym, która z drużyn wystąpi w finale baraży miał zadecydować rewanż w Gdańsku.

Mówi się, że rzut karny to loteria. Albo że – „jedenastka” to jeszcze nie gol. Słyszymy też, że nie ma dobrze obronionych rzutów karnych, są tylko źle strzelone. W każdym z tych powiedzeń tkwi ziarno prawdy. Podejściu do piłki ustawionej na 11. metrze często towarzyszą ogromne emocje. Wpływ na to mają m.in. pełny stadion – niekiedy wrogo nastawionych kibiców, presja wyniku, minuta wykonywania jedenastki etc. W takim momencie nawet najlepsze piłkarki potrafią się pomylić. Przekonały się o tym na własnej skórze Tessa Wullaert i Ewa Pajor – kapitanki reprezentacji Belgii i Polski. Strzał pierwszej z wymienionych znakomicie wybroniła Kinga Seweryn, a uderzenie naszej napastniczki wyczuła Lowiese Seynhaeve. Zmarnowany rzut karny Belgijka „osłodziła” sobie asystą przy golu Eleny Dhont. Wullaert sama jeszcze mogła wpisać się na listę strzelczyń w 2. połowie, ale będąc oko w oko z Seweryn, przegrała starcie z polską bramkarką.